Geschiedenis & Filosofie

Geschiedenis

Shiatsu is geworteld in de traditionele oosterse filosofie en gezondheidseducatie, vooral in China en Japan.

In Japan wordt Shiatsu sinds het einde van 1964 officieel erkend als een beroep en een onafhankelijke behandelmethode die zich heeft verder ontwikkeld in Europa en wereldwijd. In het Westen heeft Shiatsu een eigen vorm aangenomen.

In de traditie van Shiatsu zijn met name de volgende persoonlijkheden en hun individuele Shiatsu-stijlen belangrijk:

    Tenpeki Tamai gebruikte in 1919 voor het eerst de naam Shiatsu voor de therapeutische toepassing van traditionele manuele technieken.

    Tokujiro Namikoshi (1905 - 2000) ontwikkelde een Shiatsu-stijl die meer gebaseerd was op de fysieke structuur van het lichaam en het raamwerk van de westerse medische wetenschap. Hij combineerde deze principes met de traditionele oosterse kennis van energie. De stijl van Tokujiro Namikoshi bereikte een hoge mate van populariteit, voornamelijk in Japan, en verkreeg in 1964 de erkenning door de staat als een onafhankelijke therapievorm.

    Shizuto Masunaga (1925 - 1981) was leraar aan de Namikoshi-school en grondlegger van de IOKAI- of Zen Shiatsu stijl die zich concentreerde op traditionele manuele technieken en Chinese gezondheidstheorieën. Daarnaast integreerde hij filosofische en psychologische aspecten in zijn shiatsu-werk. Hij verbeterde de theorie van de meridianen en ontwikkelde aanvullende Shiatsu-technieken. Zijn stijl breidde zich vooral uit in Westerse landen.

Filosofie 

Volgens de traditionele Oosterse gezondheidstheorieën is de mens een eenheid van lichaam, ziel en geest. Zijn / haar  leven wordt bepaald door een permanent transformatieproces. De mens houdt zijn / haar gezondheid in stand door in harmonie te leven met zichzelf, zijn / haar omgeving, de natuur en het universum. Onevenwichtigheden kunnen verstoringen van de energiestroom veroorzaken. Als de stoornissen sterk en frequent zijn, zijn de zelfregulerende vermogens van de mens aangetast, wat leidt tot een energetische onbalans op het niveau van lichaam, ziel en geest. Als dergelijke onevenwichtigheden tijdig worden ingeschat, kan de transformatie naar ernstigere aandoeningen, ziekten of levenscrises worden voorkomen. Traditionele oosterse gezondheidstheorieën benadrukken dat de houding van de behandelaar tijdens de behandeling de effectiviteit van de behandeling zelf bepaalt. Volgens de principes die hun wortels hebben in het boeddhisme en het taoïsme (aanwezig in alle oosterse vechtsporten) past de behandelaar een specifieke houding toe van een lege geest, geen oordeel en "Wu wei".